Loş Işıklar ve Boş Bakışlar
- Neden bu kadar yalnızız Yah?
- En azından sen varsın, konuşmuyor ama dinliyorsun.
- Öfke de bir duygudur değil mi?
Martı ve Karga
Dünyanın en güzeliydi o, egosu artık son seviyeye denk gelmiş ve herkesi küçümsüyordu.
Hiç aşık olmamıştı Martı, kendini bir şey zannettiğindendi belki de.
İnsanların ona verdiği ekmekleri değil kendi avladığı balıklarla besleniyordu.
Dünyadaki tek mükemmel varlık oydu, egosu artık son seviyeye denk gelmiş ve her şeyi yenebileceğini düşünüyordu.
Karga kadar iğrenç bir varlık olabilir miydi?
Martı gibi muazzam bir varlık varken bu Karga da neyin nesi olabilirdi ki?
Ama Martı hiç aşık olmamıştı çünkü hiçbir zaman merak etmemişti bir başkasını.
Karga siyahken o niye beyazdı?
Martı aşık oldu ama merakını da yanına aldı ve kör oldu;
Karga gözlerini kör etti Martının
Martı aşık oldu ama kimselere söyleyemedi…
Saykodelik Düşler ve Şiirler (Belki de Part I)
Sıkıldım, sıkıldıkça yazmak istedim
Yazdıkça ruhumu belli ettim
Ruhumu belli ettikçe kafiyelerim
Bu gecede kafiyeleri belledim
Serbest bıraktım düşüncelerimi
Düşüncelerimi bıraktım düşünce geri
Mastürbasyon yapıyordu düşümdeki peri
O perinin ben ta götünü sikeyim
Duygusal yazıyordum ama ağlayamadım
Gemici içgüdüsüyle yaraları ağla yamaladım
İlham perim geldi tekrar başucuma
Çok moralsizdim ama amını yaladım
Bu öyküyüde burda bitirdim
Aziz Nesin’i ben de severdim
Alex Fener’de olmadıktan sonra neyleyim
Bu hayatta bağırmayan taraftar siktirsin gitsin.
Okul Önlüğü
Küçüktüm. 6-7 yaşlarında sarışın şirin bir çocuk (Ben küçükken sarışın olanlardanım). Babam beni okula yazdırdı ve okul öğrenim hayatı başladı.
Okula çabuk adapte olmuştum. Ama o ilk gün deliler gibi ağlayan Oğuzhan’ı unutamam. Okula çabuk adapte olmuştum. Ama bir eksik vardı. Sedat Abi beni okuldan alırdı. Ev yolundayken hep o mavi ya da siyah önlüklü akranlarıma bakıp iç geçirirdim. Ben özel okulda olduğum için kot pantolon ve beyaz Lacoste diye literatürde olan t-shirt ile okula giderdim. Babama derdim ki hep “Ben bu okulda okumak istemiyorum o mavi kıyafetten giymek istiyorum” babam gülüp “Çocuk neyi varmış pantolonun manyak mısın?”. Sinirlenip odama geçerken “Maynak sensin!”
O mavi önlükler hep aklımda kalmıştı. Hiç giyemedim. Bir süre babam işteyken arıyıp “Baba bana o mavi kıyafetten alır mısın?” dediğimi hatırlıyorum. Şimdi o “mavi kıyafet”leri kaldırdılar. Bir kesim haklı buluyor diğer kesimse “zengin-fakir ayrımını” gösteriyor. Belki iki tarafta haksızdır. Ama şu bir gerçek ki;
Okul önlüğü bir simgedir.
Sengdil Yahbeste
Değişik insanları anlatan değişik bir insan. 91 gemisi tarafından Üsküdar'a bırakılmış; agresif ama sakin, deli ama baki, ukala ama sahici bir Egzistansiyalist. Mazoşist, çünkü bilerek acı çekmiş hayatı boyunca. Narsist, çünkü onun "aşk"ı en büyüğüdür. Sosyalist, çünkü halk çok önemlidir. Faşist, çünkü vatan bölünmez bir bütündür. Şizofren değildir, buna "deli doktoru" Manik Depresif tanısını koymuş. Ve fark ettiğiniz gibi kendisi bir "3. şahısdır." Yani sizden bir farkı yoktur. Dediğim gibi, değişik insanları anlatan değişik bir insan bu Güney Yılmaz.
Copyright © Sengdil Yahbeste
